باب ما يقول الرّجل اذا اوى إلى فراشه ( 1 ) اين بابى است در بيان آن چه مىگويد آدمى در وقتى كه به خوابگاه خود مىرود چون آدمى هميشه بىچاره است و شياطين بر او مسلطند اگر در وقت خواب اعمالى كه متلقى است از شارع به جا آورد خوابهاى پريشان نمىبيند و خوابش عبادت مىشود چنان كه اشعارى دارد بان خطابى كه حق سبحانه و تعالى به حضرت ابراهيم كرده است كه بگو كه نماز من و حج يا عبادات من و حيات و زندگانى من و ممات من يعنى مردن يا خوابى كه برادر مرگست چنان كه حق سبحانه و تعالى آن را مرگ ناميده است همه از جهة رضاى خداونديست كه پروردگار عالميانست ، و دور نيست كه به ظاهر اين آيه استدلال توان كرد بر آن كه تلفظ به نيّت در همه عبادات مطلوب باشد چنان كه در خصوص حج احاديث صحيحه نيز وارد شده است و هر گاه خواب مؤمن از جهة حق سبحانه و تعالى باشد بانكه مقصودش از خواب راحت بدن باشد تا قوت داشته باشد كه بعد از بيدارى عبادات را با حضور قلب آورد خوابش عبادت خواهد بود ، و احاديث بسيار بر اين مضمون وارد شده است و در مذمت بيدارى كل شب هم چنان كه مذموم است كه كل شب در خواب باشد ، و هر گاه خواب به نيّت عبادت شود و بر نهجى شود كه مطلوب الهى است ممكن است كه روح او را به عالم قدس برند و صحبت او در خواب با مقدّسان باشد در بهشت معنوى بلكه صورى نيز چنان كه مجربست .